Περιφερειακό Επίπεδο

• 
• 

Στην εφαρμογή των διεθνών συμβάσεων, διακηρύξεων και σχεδίων δράσης για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος σε περιφερειακό επίπεδο συνδράμει σημαντικά το Πρόγραμμα των Περιφερειακών Θαλασσών (Regional Seas Programme, www.unep.org/regionalseas/) της UNEP. To πρόγραμμα αυτό ξεκίνησε το 1974 και πλέον περιλαμβάνει 13 περιφερειακά προγράμματα με τη συνολική συμμετοχή 140 κρατών για την προστασία του περιβάλλοντος των ακόλουθων θαλάσσιων περιοχών: Καραϊβική (www.cep.unep.org), Ανατολική Ασία (www.cobsea.org), Ανατολική Αφρική (www.unep.org/nairobiconvention), Μεσόγειος (www.unepmap.org), Βορειοδυτικός Ειρηνικός (www.nowpap.org), Δυτική Αφρική (www.unep.org/abidjanconvention), Μαύρη Θάλασσα (www.blacksea-commission.org), Βορειοανατολικός Ειρηνικός, Ερυθρά Θάλασσα και Κόλπος του Άντεν (www.persga.org), Περσικός Κόλπος (www.ropme.com), Νότια Ασία (www.sacep.org), Νοτιοανατολικός Ειρηνικός (www.cpps-int.org), και Νότιος Ειρηνικός (www.sprep.org). Επίσης, υπό την αιγίδα του Προγράμματος των Περιφερειακών Θαλασσών της UNEP έχουν καταρτιστεί 5 συνεργαζόμενα προγράμματα για τις εξής περιοχές: Αρκτική (www.pame.is), Ανταρκτική (www.ccamlr.org), Βαλτική (www.helcom.fi), Κασπία (www.caspianenvironment.org) και Βορειοανατολικός Ατλαντικός (www.ospar.org). 

Στόχος όλων αυτών των Προγραμμάτων είναι να επιτύχουν πιο ολοκληρωμένη προστασία και πιο συνειδητοποιημένη χρήση του θαλάσσιου περιβάλλοντος μέσω της συνεργασίας γειτονικών κρατών σε συλλογικές και εξειδικευμένες ενέργειες. Για το σκοπό αυτό τα περιφερειακά αυτά προγράμματα υιοθετούν κανονισμούς σχετικά με απορρίψεις από πλοία, συνεργασία σε περίπτωση σοβαρής ρύπανσης της θάλασσας από κάποιο έκτακτο συμβάν, ρύπανση από τη στεριά, μεταφορά αποβλήτων, ενώ ένα από τα κοινά χαρακτηριστικά των  Προγραμμάτων Περιφερειακών Θαλασσών είναι η ίδρυση θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών εντός των οποίων οι βλαπτικές δραστηριότητες απαγορεύονται ή υπόκεινται σε περιορισμούς. 

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί και η σχετική δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία τις τελευταίες δύο δεκαετίες δραστηριοποιείται ολοένα και περισσότερο στον τομέα της προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Η Ένωση, η οποία ακολουθεί ήδη από τη δεκαετία του 1970 τη δική της "Κοινή Αλιευτική Πολιτική", έχει δημιουργήσει ένα εκτενές δίκτυο προστατευόμενων περιοχών με τίτλο NATURA 2000 για την προστασία της βιοποικιλότητας, στο οποίο δίνεται πλέον έμφαση στην ανάπτυξη δικτύου θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών. 

Στον τομέα της πρόληψης της ρύπανσης, ιδιαίτερα μετά το ατύχημα του δεξαμενοπλοίου ERIKA το 1999 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει προωθήσει την υιοθέτηση ενός πλέγματος ευρωπαϊκών νομοθετημάτων για τη ρύπανση από πλοία. Επιπλέον, με την εκπόνηση της Οδηγίας 2008/56/ΕΚ για τη θαλάσσια στρατηγική η Ένωση έθεσε ακόμα πιο ισχυρές βάσεις για τον ανάπτυξη και το συντονισμό σχεδίων δράσης, συνεργασιών, εκτίμησης και σχεδιασμού ανθρώπινων δραστηριοτήτων με βάση περιβαλλοντικά κριτήρια από τα κράτη-μέλη της Ένωσης. Επίσης, η Ένωση, είναι,  ως Ευρωπαϊκή Κοινότητα, μέλος στο Πρωτόκολλο του Κιότο του 1997 για τη κλιματική αλλαγή στου οποίου το σύστημα εμπορίας ρύπων αποτελεί ιδιαίτερα επίκαιρο και αμφιλεγόμενο θέμα η ένταξη της ναυτιλίας.